دلا خو کن به تنهایی که از " تن" ها بلا خیزد ...

خلق ماتِ آرزو اَند و ھوا
زان پذیرااَند دستانِ تو را
"مثنوی معنوی"

این بیت اشاره به تنهایی انسان دارد. می گوید:
اطرافیانت و در مجموع، انسانهایی که با آنها  سروکار داری، حیران و دلبسته ی امیال و آرزوها و نیازها و تصاویرِ ذهنیِ خودشانند. و بخاطرِ این نیازها و امیال و تصاویرِ ذهنی است که تو را تحویل می گیرند و می پذیرند و  محبّت و احترام می کنند. بعبارتِ دیگر، در پسِ این پذیرش و محبت و احترام، انواعِ محاسبات، نقشه ها و انتظارات و لذتها و منافع، نهفته است.

نتیجه ۱ :
بنابراین به هیچ چیز و هیچکس در بیرون، دل نبند و امیدوار نباش، مگر آنکس که خالی از آرزو و هویٰ باشد، که آنهم:
گفتند، یافت می نشود جسته ایم ما!!!

نتیجه ۲ :
آدمی خوارند اغلب مردمان
از سلام علیک شان، کم جو، اَمان

نتیجه ۳ :
بنابراین، آزاده و رها و بی نیاز و بی تعلّق باش.

نتیجه ۴ :
عشقِ آن زنده گُزین کو باقی است
کز شرابِ جان فزایت ساقی است

"تن" ها: انسانها، دیگران(در اینجا)

رضا.ع

هیچ نظری موجود نیست:

پست کردن نظر