جمعهٔ مثنوی


   این جمعه هم دوستان از مثنوی خواندند:
















رضا:

آنچِ حقست اقرب از حبل الورید
تو فکنده تیرِ فکرت را بعید

ای کمان و تیرها بر ساخته
صید نزدیک و تو دور انداخته

هرکه دوراندازتر او دورتر
وز چنین گنجست او مهجورتر
"مثنوی معنوی"

در خودشناسی جهت حرکت به یک " سو"  است و آن :
دیدن واقعیت بدون برچسب گذاری و تفسیر و تعبیر از طریق شناخت مکانیزم ذهن . یا دیدن واقعیت همانگونه که هست و با آن یکی شدن ( تجربه وحدت و سکوتِ درونی ) است.
 این در حالیست که تمام حرکاتِ ذهنِ آلوده به هویت فکری (افکار ، احساسات، خواسته ها و امیال ) در جهتِ مخالف است . یعنی این ذهن ، با انواعِ ترفندها و حیله ها ( مقایسه کردن ، ملامت کردن ، برچسب گذاری ، پشیمانی از گذشته ، پریشانی و سناریو نویسی برای آینده و ... ) در جهتِ تفسیر و تعبیر واقعیت است و می کوشد تا انسان را از واقعیت و اکنون دور سازد و به این وسیله رنج و خشم را بر روح و روان حاکم سازد. هرقدر ذهن آلوده تر به هویت فکری باشد فاصله اش از واقعیت و اکنون بیشتر و در نتیجه رنج هم بیشتر است و بالعکس.



۱ نظر:

ناشناس گفت...

عالی عالی...شاد و موفق باشید و رها از ذهن...

پست کردن نظر